این روز ها شاهد درگیری های شدیدی بین روسیه و گرجستان هستیم. واقعا غم انگیز است. به هر حال منطقه قفقاز برای ما از جهت تاریخی مهم است ولی خب از دست ما خارج شده است.
اما جالب این جاست که در چند روز اخیر رسانه های دولتی و طرفدار دولت ما به طور ضمنی از روسیه جانب داری می کنند.
یکی از با زیباترین طرفداری ها را در مقاله « خبرگزاری مهر» می بینیم.
البته نگارنده از جهتی با نویسنده مقاله فوق موافقم، چرا که اصولا تکیه بر قدرت های خارجی همانا تکیه بر باد است.
ما هم کم کم داریم بر باد تکیه می کنیم.
یعنی خیلی وقته که بر باد تکیه کرده ایم.
مقصود بنده تکیه بر روسیه و چین هست.
این عطش ما برای اتحاد استراتژیک با این دو کشور برای چیست؟
این همه امتیازات آنچنانی به این دو کشور برای چیست؟
بازر ما پر شده از کالاهای بی کیفیت چینی.
هواپیماهای از رده خارج روسی میخریم که چه بشود؟
که مثلا روسیه بیاد جلو آمریکا ازما طرفداری کنه.
هیچ گاه این اتفاق نخواهد افتاد. فقط این پول ملت بدبخت ایران است که به جیب گشاد روس ها و چینی ها واریز می شود.
اگر خدای نکرده جنگی هم رخ دهد ، روسیه و چین اولین کشورهایی خواهند بود که زیرآب ما خواهند زد.
اگر گرجستان بر باد تکیه کرد، ما بر هیچ تکیه کرده ایم.
پستها
۱ نظر:
من عقیده دارم که چون اکثریت احزاب بگونه ای چه آشکارا و چه نهان،از حمایتهای مالی حاکمیت تغذیه میگردند بنابر این نمیتوان عملکرد یک حزب را از آنها انتظار داشت و با وجود احزاب بسیار در ایران باز هم صدا ها همگی تک حزبی بوده و دگر اندیشان بایستی خفقان بگیرند.همین
ارسال یک نظر